Podłaźniczka

Czy nasze domy w okresie Świąt Bożego Narodzenia zawsze zdobiły choinki? W Polsce – zanim przybyła do nas z Alzacji choinka – w czasie Bożego Narodzenia prym w polskich domach wiodła tzw. podłaźniczka. W zależności od regionu, nazywano ją również jutką, podłaźnikiem, sadem rajskim, wiechą albo bożym drzewkiem.

Była to najczęściej gałąź sosny albo czubek jodły lub świerku. Przyozdabiano ją na różne sposoby. Królowały przede wszystkim orzechy, jabłka, ciasteczka i pierniki. Wśród ozdób często bywały także świece, kolorowe wstążki i wyroby z bibuły. Ciekawym upiększeniem były też tzw. światy – krążki opłatka w różnych kolorach. Kolory ozdób miały swoją określoną symbolikę:

• kolor czerwony – kolor serca i krwi, jest symbolem życia i rodzinnej miłości,
• zieleń – kolor nadziei,
• żółty lub złoty – symbol światła i blasku,
• biały – kolor niewinności i czystości.

Zgodnie z ówczesnymi wierzeniami, miało to zapewnić domownikom dostatek i zdrowie. Miało również chronić domowników przed wszelkimi nieszczęściami. Z kolei panny miały ponoć zapewnione rychłe i szczęśliwe zamążpójście.